Fly4free.pl

Witajcie,

Ta "relacja" stanie się relacją dopiero za miesiąc, dwa, ale najpierw trochę wstępu. Bohaterów przedstawię później, zdjęcia też, na razie trochę opisu.

Prolog
Wrzesień 2015, Wrocław, Park Tołpy
To było jakiś czas po tym, jak przeczytałem na F4F wątek o zdobywaniu pieniędzy na podróże. Siedzieliśmy z żoną w parku i rozmawialiśmy o naszym ulubionym samochodzie, któremu tylko co zepsuło się sprzęgło. Wymieniać na nowszy? A co jeśli będzie też awaryjny? itd... Tym sposobem doszliśmy szybko do wniosku, że jak dotąd nasze najlepiej wydane pieniądze to te, które wydaliśmy na podróże i wspomnienia, i chcemy ten stan utrzymać. Tylko, że ... rok temu, jak siedzieliśmy w B777 na trasie AMS-KUL, postanowiliśmy, że następna daleka podróż będzie z dziećmi. Tak konkretnie to z całą trójką.

Godzinę później wpadliśmy na szalony pomysł, żeby zabrać na tę wyprawę teściów (tych z relacji o "Mroźnej Sycylii"). Ostatecznie nic z tego nie wyszło, ale rozmowa przez telefon była zabawna:
Ja: Mamo, myśleliśmy o tym, żeby polecieć z Wami na wakacje. Ale gdzieś dalej, Tajlandia, Malezja, Borneo - co tam się trafi. Zastanówcie się przez tydzień i dajcie odpowiedź, czy mam coś szukać.
Mama (bez chwili zastanowienia): od połowy września jestem wolna i możemy lecieć. (Mama pracuje w szkolnictwie i generalnie nie ma opcji na urlop w czasie roku szkolnego ;))

Wracając do wyjazdu: zanim przemyślałem sobie wszystkie plany i opcje, dobre ceny w BA przestały być dobre i pomysł upadł. Miesiąc (?) później, któregoś wieczoru na F4F wyskoczył HIT czyli Argentyna/Chile z Włoch w bardzo dobrej cenie. Po 15 minutach 5 biletów na trasie MXP-EZE/SCL-MXP było kupionych. Niestety, wybrałem opodo.it, a akurat Ci nie wystawiali biletów od razu, a w poniedziałek rano było już "po ptakach". Ale nakręceni już byliśmy wystarczająco...
Ostatecznie zdecydowaliśmy się na promocję Qatar. Cena nie powaliła (w stosunku np. do Japonii za 700 zł), ale za to z Warszawy no i na miejscu będzie taniej (tak się nam zdawało).
W końcu zdecydowane - 7 biletów kupionych! Lecimy do Azji, znowu. 18.02 ruszamy z Warszawy na Phuket, wracamy 4.03 z Kuala Lumpur. A skąd 7 osób? Nie nie, spokojnie, mamy tylko trójkę dzieci, ale do naszych przedszkolaków na dokładkę lecą z nami Piotrek i Ania, czyli mój brat z żoną.

Tyle przydługawego wstępu. Wyjazd z dzieciakami (lat 3,4,6) organizacyjnie wymaga pewnych dodatkowych kroków, więc zanim w końcu polecimy, przez najbliższy miesiąc postaram się opisać w dużym skrócie jakie przygotowania robiliśmy, jaki jest plan wycieczki itp.Najważniejsze, to mieć plan

Dla tych Forumowiczów, którzy są jeszcze "przed erą dzieci", drobna wskazówka, która dotyczy zarówno życia codziennego, jak i podróży małych i dużych - najwaszniejszy jest plan. Jeśli myślisz, że jak już będziesz miał dzieci to będzie miło i spotanicznie - zapomnij o tym. To nie działa. Przynajmniej jak masz więcej małych dzieci.

Jak do tego doda się ojca - choleryka, to w zasadzie bez planu nie da rady. Plan ramowy wyjazdu nie będzie niczym odkrywczym na tym forum - w końcu Tajlandia to chyba najmniej egzotyczny kierunek z tych dalekich i w zasadzie co miesiąc możemy przeczytać jakąś relację.

Najpierw trzeba sobie zrobić założenia:
- wyjazd nie będzie wyjazdem 100% plażowym, ale też nie będzie ciągłym zwiedzaniem
- skoro już ciągniemy dzieci na drugi koniec świata, to trzeba im zafundować wspomnienia na całe życie, ale odpowiednie do ich wieku (słonie!)
- raczej nie będziemy szwędać się po (duzych) miastach
- zdecydowanie nie będziemy spać w syfie, wybierając jednak opcję budżetową (o ile się da)

W końcu, po nałożeniu naszych założeń na daty i miejsca wynikające z posiadanych biletów, powstał taki plan:
17.02. Wyjazd z Wrocławia do Warszawy, noc w Warszawie
18.02. Lot WAW-HKT
19.02-21.02 Phuket (ale nie Town), plażowanie gdzieś blisko lotniska
21.02 - kościół na Phuket, prom na Phi Phi
21.02 - 24.02 - Phi Phi, na miejscu jakieś atrakcje
24.02 - prom do Krabi, przejazd do Khao Sok i tam nocleg
25.02 - Khao Sok overnight lake tour czyli wycieczka do parku i spanie w domkach na jeziorze
26.02 - przejazd do Khao Lak i tam nocleg
27.02-28.02 - Khao Lak (i jakieś atrakcje, ale raczej nie Similany)
28.02 - Przejazd na lotnisko HKT, lot na DMK (Bangkok), kościół, nocleg
29.02 - zwiedzanie Bangkoku
01.03 - przejazd do Kanchanaburi, nocleg
02.03 - wizyta u słoni (Elephants World)
03.03 - powrót do Bangkoku, przelot z DMK do KUL, nocleg w KUL w Regalia Apartaments (airbnb)
04.03 - szczypta Kuala Lumpur, wieczorem wylot do WAW
05.03 - powrót do Wrocławia

I mapka:


Tyle ramówki, oczywiście nacisk na targi z jedzeniem i różne inne ciekawe atrakcje. Wiem, że nie wszystko da się przewidzieć, niektóre dni będą dość napięte (np. 03.03 rano wstajemy w Kanchanaburi i musimy dostać się na 13 na lotnisko DMK), pewnie niekiedy z uwagi na maluchy trzeba będzie zmienić plan, ale przynajmniej wyjściowo wygląda to w miarę rozsądnie.

Ponownie, z uwagi na maluchy (i wysoki sezon), wszystkie noclegi będą już zarezerwowane w Polsce, żeby uniknąć poszukiwań na miejscu. Pozostałe "głowne" atrakcje - również. Pozostaje tylko doprecyzować co w miastach (BKK,KUL) i poczytać o atrakcjach na wyspach.

W kolejnej części opowiem już o konkretnych działaniach przygotowawczych - o tym co trzeba zabrać dla dzieci i jak je przygotować motywacyjnie :)Szczepienia

Jest to temat, na który można napisać wiele prac naukowych, nie tylko z zakresu medycyny. Szczepić się przed wyjazdem? A co z dziećmi? Jest to jeden z częściej pojawiających się tematów na tym forum. Z racji firmowego pakietu medycznego mam dostęp do lekarza medycyny podróżnej, więc to co tutaj wypiszę to nie będzie tylko moje "widzimisię", ale przynajmniej raz było skonsultowane.

Z małymi dziećmi jest - o dziwo - łatwiej. Taki mamy w naszym kraju system, że dzieci podstawowy pakiet szcepień muszą dostać i jest to kontrolowane przez państwo. Po konsultacji z lekarzem medycyny pracy wyszło, że poza tymi szczepieniami które mamy (a nie mamy pneumokoków, meningokoków, rotawirusów i niczego "ekstra") to zalecają nam: WZW A oraz dur brzuszny. Przy czym jest to rekmendacja, a nie "koniecznie trzeba szczepić". W ramach tej rekomendacji uznaliśmy, że WZW A warto mieć, i nasze córki już są po pierwszej dawce Havrix Junior (dawki trzeba dać dwie, cena 140 PLN w Medicover Wrocław - to dla szukających i porównujących ceny).

Pozostaje jeszcze jeden temat, czyli malaria. Tutaj lekarz potwierdził, że malarone to byłaby przesada i zalecił fizyczną ochronę, czyli repelenty. Jak to wyjdzie w praktyce, to zobaczymy. Rok temu w Malezji słabo nam szło z tą ochroną i później po powrocie panicznie robiliśmy badania Marcie na malarię (a co jeśli była to denga, której nie szukaliśmy...). No nic - dzieci niczym nie będziemy faszerować. Poza wizytą w Kanchanaburi raczej komary nie będą dużym problemem.


Aha, nasza najstarsza córka jest uczulona na komary, potem napiszę co z tego wynikło na wyjeździe.Odliczamy czas
Ponieważ do wyjazdu zostały 3 tygodnie, pora opowiedzieć o przygotowaniach.

Przygotowanie dzieci
W naszym przypadku sprawa jest nieco bardziej skomplikowana, bo nasze gwiazdy mają długie języki, a wyjazd na razie nie jest upubliczniony dla szerszego (rodzinnego) grona. Więc w skrócie - dzieci nic nie wiedzą. Młodsze słyszą, że kiedyś pojedziemy na wakacje. Starsza wie od 3 dni. Ale i tak cała trójka jest podekscytowana - gdy sprwadzaliśmy 3 dni temu stroje do pływania (czy przypadkiem już nie wyrosły ze swoich starych kostiumów) to Ola i Ada się cieszyły, że niedługo pojedziemy na wakacje i tam będzie basen :) (taaak, duży basen).

- Przygotowania motywacyjne zaczęliśmy w Święta Bożego Narodzenia - dzieci dostały pierwszą książeczkę z serii "Nela mała reporterka" (nie mamy telewizora, więc programu w TV nie miały jak poznać). Od tego czasu same proszą, aby czytać im o słoniach, małpach, robakach, żółwiach i dżungli. Strasznie to lubią i wiemy, że spotkanie ze słoniami "na żywo" będzie dla nich wspaniałym przeżyciem.

O samej Neli i książkach/programach dość dobrze napisał @jasiub, więc ja od siebie już nic nie będę dodawał :) Grunt, że książka spełniła swoją rolę.

- Przygotowania zdrowotne w zasadzie omówiłem - szczepionki zaliczone.

- Przygotowania formalne - tutaj musieliśmy wyrobić dzieciakom paszporty. Miła niespodzianka dla kosiadaczy Karty Dużej Rodziny - rabat dla każdego 50%, więc nasze dzieci płaciły po 15 zł za paszport, mniej niż za zdjęcia do tegoż dokumentu.

Transport
Transport mamy przygotowany połowicznie :)
Wiemy jak dojedziemy do Warszawy (najtaniej i najbardziej niezawodnie wyszło mimo wszystko moim samochodem, który mieści 7 osób).
Połączenia samolotowe mamy od dawna kupione. Loty podstawowe Qatar, loty na miejscu (sztuk dwie) - AirAsia. Konkurencja miała lepsze ceny, ale godziny były słabe, więc wyboru nie było, cenowo też słabo te loty namiejscu wypadły, ale co zrobić....
Połączenia promowe na razie mamy nietknięte (i nie wiem czy będziemy rezerwować z wyprzedzeniem, chyba tak, bo to high season).
Połączenia kołowe lokalne - to różnie. Z lotniska na pierwsze spanie mamy łapać TAXI, potem się zobaczy jak dostać się na prom. Z Krabi do Khao Sok mamy załatwiony prywatny bus (3000THB), będzie czekał na nas, z dziećmi wygoda wygrała z ceną. Miła pani Ariane z Khao Lak załatwiła nam niedrogi transport z Khao Sok do Khao Lak i potem na lotnisko HKT. W Kanchanaburi słonie same po nas przyjadą busem. Zostaje więc transport w Bangkoku i Kuala Lumpur, ale to wymyślę za kilka dni i opowiem po wszystkim co z tego wyszło (np. wiem, że w KL z miasta na lotnisko pociąg to mega droga opcja).

Noclegi
Tutaj temat w zasadzie domknięty. Były pewne wątpliwości czy spać w Warszawie przed odlotem (lot mamy o 9 rano z Okęcia), ale w końcu wyszło, że tak.
17.02 - Hotel Gromada Okęcie (za mile Miles&More, i tak nie ma jak ich lepiej wydać)
18.02 - samolot
19.02-21.02 - Micky Monkey http://mickymonkeybeach.com/
21.02-24.02 - Viking Natures Resort PhiPhi (drogo jak diabli) http://www.vikingnaturesresort.com/
24.02 - Khao Sok Riverside Cottages http://www.khao-sok-riverside-cottages.com/
25.02 - na jeziorze, (Overnight Lake Tour)
26.02-28.02 - Khao Lak The Garden http://www.khaolakthegarden.com/
28.02-01.03 - Bangkok, Airbnb (link później)
01.03-03.03 - Kanchanaburi Thai Garden Inn https://www.thaigardeninn.com/en/
03.03 - Kuala Lumpur, Airbnb (link później)
04.03 - samolot, być może hotel w Doha (w trakcie ustalania)
Opinie i ceny podam po powrocie :)

Jedzenie
Nasze dzieci jedzą czasem ładnie, czasem mniej ładnie. Wiadomo, ostre = "ble". Ale z uwagi na to, że na samych Roti i Mango Sticky Rice nie pociągną za długo, od grudnia wdrażamy politykę "zero tolerancji dla grymaszenia na ostrość potraw", w ramach której ich ulubione dania robię w wersji pikantnej. Trochę pomarudzą, wypiją więcej wody, ale zjadają aż miło. A słodki sos chilli (lekko pikantny) to same proszą, żeby im dodać go do potrawy lub na talerz. Może więc nie będzie tak źle? ;)

Zostało jeszcze pakowanie. Plan jest ambitny, bo chcemy (musimy) zabrać się w dwa plecaki - jeden 40l i drugi większy. Tosia dostanie mały plecak do noszenia, młodsze chyba plecaczki na pluszaki, ale efektywnie to ja będę wielbłądem. Wielbłądowi się marzy plecak 60 l., ale jak się nie uda, to trudno weźmiemy 80 l.
Tak czy owak o pakowaniu opowiem ciut bliżej wyjazdu, za kilka dni będziemy robić pakowanie wstępne :) Jestem jestem.
Prawie wszystko spakowane.
Ada 900g, Ola 1000g, Tosia 1200g, ja 1500g, Marta ciut więcej :)

W tej chwili plecak 60 l. wypełniony do połowy. :)

Zostało dopakowanie dwóch ręczników, kosmetyczki, leków i sprzętu foto-video.

Do tego jeszcze ubezpieczenie podróżne (nigdy nie kupowalismy ale tym razem wolę nie ryzykować), kupno THB w Polsce (ma to sens?), wydruki biletów, rezerwacji itp i jesteśmy gotowi :)



Ada:



Ola:


Tosia:
Wyruszamy
Wrocław/Warszawa
Ten dzień jest inny niż zwykle. Po pierwsze, o 17-tej wesoła siedmioosobowa ekipa wsiądzie do naszego espejsa i pomkniemy w (nie)znane, czyli do Warszawy.
Ale jest też drugi powód. To mój ostatni dzień w pracy. Nie ma jak to urlop w trakcie wypowiedzenia... Pomijając osobiste przeżycia (to była moja druga praca w życiu, którą naprawdę lubiłem i szkoda mi trochę było odchodzić, no ale...), to na naszą podróż też to ma wpływ, bo pół godziny przed odjazdem przypominam sobie, że moje trampki, które miały być jedynymi pełnymi butami podczas wyjazdu, zostały w szatni w pracy! Szybki telefon do kolegi z sąsiedniego biurka, uff, jeszcze nie wyszedł, ok, podrzuci mi je w drodze do domu.

Wyruszamy planowo o 17-tej. Przed nami przyjemna droga trasą S8, nieprzyjemny przejazd przez Łódź, i dalej przyjemna A2-ka. Byłoby całkiem przyjemnie, gdyby nie to, że zapomniałem o dwóch Mac'ach na trasie i wpadliśmy na małą przekąskę do parszywego Burger Kinga (never again), oraz to, że przegapiłem zjazd na parking i zrobiliśmy 15km ekstra wokół Okęcia.

Jak już wspominałem wcześniej, zdecydowaliśmy się nie ryzykować i jechać dzień wcześniej z opcją noclegu gdzieś w Warszawie. Z braku lepszych opcji wymieniłem 20.000 mil Miles&More na dwa pokoje w hotelu Gromada, tuż przy Okęciu. Hotel, cóż, lata świetności ma dawno za sobą. Na miejscu okazało się, że jest coś nie tak z moją rezerwacją, że niby nie wiadomo ile dostawek, że dostawki ekstra płatne itp. W końcu miła Pani odpuściła widząc naszą wesołą drużynę, powiedziała, że dzieci do lat 6 są bezpłatnie i jak chcemy, możemy bez dostawek o ile dzieci będą na naszych łóżkach. Nam to też w sumie nie robiło różnicy, więc dzieciaczki zostały ułożone na podłodze/legowisku z kołdry i kocy i tak spokojnie cała rodzina się wyspała - my w jednej dwójce z dzieciakami, Piotr i Ania w drugim pokoju. Grunt, że rano dostaliśmy wszyscy śniadanie, bo wizja posiłków na Okęciu nie była zbyt ciekawa.

Rano okazało się róznież (niestety), że Gromada nie ma transferu na lotnisko. Ja chciałem iść na piechotę, ale reszta rodziny zaprotestowała, i tak połowa ekipy pojechała Uberem, a druga taryfą, która akurat nudziła się pod hotelem. Przejazdy kosztowały podobnie, bo po około 15 zł.

W Gromadzie, czekając na taksówkę

Na Okęciu o tej porze było zaskakująco pusto, więc sprawnie ofoliowawszy folią stretch dwa większe plecaki (folia została użyta przed każdym lotem i nawet wróciła do Polski :)), odpawiliśmy bagaż i przeszliśmy na drugą stronę mocy, by tam umieścić trzy wyspane księżniczki na placu zabaw (w myśl zasady: zmęcz dziecko przed lotem).

Selfie w hali odlotów :)


Zmęczanie dzieci

Godzinę później przyszło nam rozpocząć 'boarding', któremu towarzyszyły 'ochy' i 'achy' (a warto w tym miejscu wspomnieć, że z naszej 7-osobowej ekipy tylko 2 osoby miały za sobą loty "normalnymi" liniami, gdzie pojawia się klasa biznes, rozrywka i serwis pokładowy; ok Ada też już tak leciała do Brazylii, ale miała 10 miesięcy i nic nie pamięta :)). Tak więc po wejściu z rękawa do trzyletniego A320 najpierw dało się słyszeć 'och' (to na widok klasy biznes), a potem 'ach' (gdy powiedziałem Ani i Piotrkowi, że my siedzimy w tej tańszej wersji kilka metrów dalej). Lot nieco nam wypadł przydługawo, ale dzieci zniosły go godnie. Qatar stanął na wysokości zadania - każda z dziewczynek dostała na starcie prezent (teczka z kredkami, kolorowankami i innymi skarbami inspirowana grą Monopoly), a potem walizkę koloru fioletowego z ciepłym obiadem (wcześniej, na etapie wyboru miejsc, zaznaczyłem child menu). Resztę załatwiy Jasmina, Roszpunka i Robin Hood i w ten szczęśliwy sposób późnym popołudniem znaleźliśmy się w Doha. (Jedna mała uwaga: nawet jeśli bajek jest dużo, to moje dziewczynki nie znają na tyle dobrze angielskiego, żeby oglądać dowolną z nich. Jak pokazała podróż powrotna, "nowości" znudziły im się po 5 minutach, bo nic nie rozumiały - na szczęście są mało wybredne i każda zaliczyła ten sam film po 2-3 razy). Jak widać dziewczynki (nie tylko te małe), były bardzo zadowolone z tego, co zastały w samolocie :)


Prawie jak w WizzAir :) (zwróćcie uwagę na trzy fotele przy oknie - seans bajkowy trwa w najlepsze)



Po drodze mijamy piękne góry w Turcji, np. to jezioro w kraterze.

Gdzieś nad wschodnią Turcją

Doha
W "tę" stronę mieliśmy na przesiadkę tylko 100 minut, wystarczająco aby zapoznać się z rozkładem lotniska, zwiedzić toalety po kolei z każdą z dziewczynek oraz namierzyć "Family quiet room", który miał być nam potrzebny w drodze powrotnej. Lotnisko w małym remoncie (z tego co się zorientowałem to budują taką kolejkę która będzie jeździła wzdłuż terminala), cała masa sklepów z drogimi rzeczami, mało miejsc, żeby kupć wodę. Burger King, niestety, i dwie inne fast-foodowe knajpy plus dwie kawiarnie - to wszystko, a poza tym to drogie restauracje. Ceny - chyba - porównywalne z Okęciem. Za kawę w tych tańszych kawiarniach wołali od 14 do 20 "ichnich" pieniędzy, czyli mniej więcej tyle samo PLN.

Przerwa w Doha i kończenie prowiantów

W końcu, po zwiedzeniu placu zabaw ("zmęcz dziecko przed lotem" strikes back), pomaszerowaliśmy w stronę bramki C49 gdzie czekał już na nas Deamliner(?).
Tutaj mam pewne wątpliwości, bo wszelkie możliwe serwisy (flightradar i koledzy) twierdzą, że lecieliśmy lot QR842 samolotem B777, natomiast nasz samolot miał na pewno układ 3-3-3, co zdaje się wykluczać B777 (po obejrzeniu fotek w necie na seatguru zdecydowanie to nie był to jednak B787 :().
Ten nieokreślony Boeing zabrał nas w sześciogodzinną podróż na Phuket. Po drodze dzieci dostały torebki z monopoly (takie same jak w poprzednim locie) oraz walizki z ciepłym posiłkiem. Walizki tym razem w kolorze zielonym. Nie muszę dodawać, że do Polski przywieźliśmy większość z tych walizek. Po kolacji wszyscy poszli grzecznie spać. Wszyscy z wyjątkiem sporej ekipy "studentów" z Francji, którzy imprezowali do samego końca, oraz dzieciaka lat ok. 5, również z Francji, którego ojciec nieroztropnie zamiast skłonić do snu, zaspokajał do samego końca grami i filmami, a potem musiał taszczyć nieprzytomne dziecko przez rękaw (cóż, nie słyszał o zasadzie "zmęcz dziecko przed lotem").
I wszystko byłoby w miarę dobrze, gdyby nie masakra paszportowa po przylocie. Otóż, o 6 rano na Phuket przyleciało kilka samolotów. Na pewno coś z Norwegii i coś z Chin. Ta (ponad)godzinka w kolejce po pieczątkę była dla mnie takim pierwszym łykiem Azji (Ania i Piotrek byli delikatnie mówiąc lekko przerażeni) - duszno, śmierdzi, ludzie krzyczą, tłok, nikt nic nie wie. Do tego nasze dziewczyny na chodzie, ale jeszcze śnięte (ich zegar biologiczny mówił "środek nocy") i najkrótsza kolejka posuwająca się najwolniej ze wszystkich. No i te durne kwity wizowe do Tajlandii - musiałem dopisywać nazwę miejsca, w którym się mamy zatrzymać, jakby to było istotne i jakkolwiek weryfikowalne. Ostatecznie około 7:30 było już "po wszystkim" - plecaki szczęśliwie odebrane z taśmy, dzieci obudzone, nic tylko wyjść z lotniska i ruszyć w dalszą podróż.

(Tutaj, proszę o wybaczenie, ale wszyscy byli na tyle padnięci, że nikt nie wpadł na pomysł, aby zrobić jakiekolwiek zdjęcia. Co innego, gdy dotarliśmy do naszego "beach hotelu", ale o tym opowiem w kolejnej części).Phuket
Coś tu nie pasuje
Piątek, 19.02

Jest 7 rano, już jasno. Razem z tłumem zmęczonych lotem i formalnościami wizowymi turystów opuszczamy halę przylotów. Po drodze cała armia nagabywaczy - bus, hotel, prom - czego tylko dusza zapragnie. Ignorujemy pierwszą falę tych "ofert", jedyne co nas interesuje to zdobycie gotówki. Piotr decyduje się na wymianę USD w kantorze (kurs taki sobie), ja wypłacam 20.000THB z bankomatu (kartą z kantoru Aliora w USD), tracąc przy tym 200THB prowizji. Podobno są bezprowizyjne bankomaty, ale jak w Bangkoku kilka dni później poszliśmy do jednego, to zawołał 150THB zamiast 200. Postanowiłem w takim razie ograniczyć wypłaty do minimum. Niestety - większość miejsc, które chcemy odwiedzić, albo nie przewiduje płatności kartą, albo dolicza sobie 3%-5% prowizji, więc w ostatecznym rozrachunku te 200THB w bankomacie też jest do przeżycia.

Otwierają się ostatnie drzwi od terminala i wychodzimy na zewnątrz.

W podróżowaniu jest coś magicznego. Jednym z takich magicznych momentów jest pierwszy kontakt z powietrzem w miejscu, do którego przyjeżdżamy. A w Azji to powietrze jest zupełnie inne. Ciepłe, wilgotne, lekko śmierdzące. Takie, jak zapamiętałem z ostatniej podróży. Zmęczenie znika, podekscytowanie robi swoje.

Rozdzielamy się na podgrupy - Marta ma znaleźć najtańszego busa, ja coś do picia dla dziewczyn. Na lotnisku jednak panuje zmowa cenowa (dobitnie odczuliśmy to w Kanchanaburi, ale o tym za dni kilka) - wszyscy wołają po 1200THB za 15km vanem do naszego 'hotelu'. W końcu jedni godzą się na 1100THB. Nie chce nam się dalej szukać.

Warto na tym miejscu wspomnieć o jednej rzeczy. Transport w Azji potrafi być tani. Taksówki, tuk-tuki, busy itp. Wiele zależy od możliwości negocjacyjnych, wiele od szczęścia i braku naiwności. Niestety, pozycja do negocjacji znacznie ulega pogorszeniu, gdy jedzie się większą grupą - wówczas w krytycznych sytuacjach trzeba zdać się na to co jest i nie wybrzydzać. Czasem nam pomagało tłumaczenie, że wprawdzie 7 osób, ale 3 dzieci. Czasem dzieci jechały bez biletu, ale czasem nie było opcji.

Tak zdecydowanie było w tym przypadku - za 15 km zapłaciliśmy tyle, co tydzień później za 40km, mniej więcej po tej samej trasie. Z tego wszystkiego nawet nie zrobiliśmy zdjęcia w busie (jest tylko filmik), ale rzecz jasna nie było mowy o fotelikach dla dzieci. Ogólnie, kwestia bezpieczeństwa podczas podróży w Tajlandii to temat na osobny wpis i wymaga od rodziców dużo dystansu i zaufania. Porównując ten środek transportu z tymi, którymi jeździliśmy później, i tak ten wypadał bardzo bezpiecznie.

Planując podróż zdecydowaliśmy, że dwa pierwsze dni spędzimy na Phuket, tak aby było to blisko lotniska (żeby się nie tłuc po przylocie kolejne X godzin), żeby było blisko kościoła (lądowaliśmy w piątek, więc dwa dni później musieliśmy i tak być w Phuket Town), i żeby nie było to w tych miejscach, z których Phuket słynie, a które zupełnie nie pasowały do profilu naszej wycieczki. (Koledzy z pracy pytali czy lecę na Phuket ze względu na sex turystykę.... Odpowiadałem, że turystyka owszem, a reszta to jak dzieci pójdą spać :)). W końcu po kilku dniach poszukiwań różnych opcji Marta znalazła Micky Monkey Beach [http://mickymonkeybeach.com] na Mai Khao Beach. I tu znowu konieczne były pewne kompromisy - z uwagi na liczebność naszej ekipy, zarezerwowaliśmy sobie Beachfont Room Villa (czyt. domek 3x3m), młodzi natomiast wybrali Superior Fabric Room (czyt. namiot 2x2m). Miejsce jest dość osobliwe - wciśnięte między drogi resort z jednej strony a nowiutkie 'condo' z drugiej. Czyli, zielone trawniki, masaże, parasolki, ochroniarze; potem Micky; potem znowu zielone trawniki, parasolki, ochroniarze. Sam Micky skromniutki - 2 domki, 5 dużych miotów, bar, kuchnia, jakiś trapez do skakania (900THB za "lekcje").
Dojeżdżamy, wysiadamy z vana, cisza, wszystko pozamykane. No tak, jest 8 rano, ciężko się spodziewać, że będzie recepcja jakaś. Zrzucamy plecaki w jedno miejsce i idziemy na plażę. Czyli zaraz obok.


Na plaży nie ma nikogo. Bez znaczenia, czy 8 rano, czy 16. Po prostu pusto. Plaża jednak mnie osobiście rozczarowuje, woda nie jest ciepła "jak w wannie" (tak zapamiętałem Koh Lipe), do tego po 3 metrach już jest jej po pas, a po 2 kolejnych po szyję. Słaba opcja dla dzieci. Do tego (w sumie to samo było na PhiPhi) w wodzie jest "coś", co gryzie. Marta twierdzi, że widziała to nawet, jakby takie małe pijaweczki przezroczyste. Po kilkunastu minutach kąpieli skutecznie mnie to zniechęcało. Piotrka za to zniechęciło jeszcze bardziej, bo jego kostka już pierwszego dnia spotkała się z meduzą, co na kilka dni dało mu opuchliznę, a na kilka kolejnych wysypkę (i do dzisiaj ma jeszcze ślad).

W końcu pojawia się obsługa i zaczynamy wakacje od zimnego kokosa. Kolejna rzecz, która zawsze przywodzi mi na myśl wakacje - zimny kokos.

Przed otwarciem recepcji

I po otwarciu recepcji i baru

Przy okazji sprawdzamy kartę tamtejszej "restauracji" i jest hmm.. No właśnie - coś tu nie gra. Pad Thai jako podstawowy wyróżnik kosztuje 180THB, kokos 80THB. Halo halo, przecież miało być tanio! No nic, może coś w okolicy znajdziemy... Zwłaszcza, że Micky proponuje darmowy transfer skuterem z dostawką do "Turtle Village", z którego w okolicy południa korzystamy (słońce jest już tak mocne, że nie da się wysiedzieć na plaży, a cienia brak).

Turtle Village okazuje się niewypałem (poza jadą w siedem osób tym skuterkiem) - jest to sklep samoobsługowy, 2-3 butiki z ciuchami, agencja wycieczkowa i 2-3 drogie knajpy. W okolicy Marriott i inne resorty, więc ceny dostosowane raczej do ich rezydentów. Robimy zakupy (owoce, lody), i wracamy do Micky - nic tu po nas. W sklepie kupujemy też lokalną kartę SIM (150THB) w sieci TrueH oraz pakiet nielimitowanego Internetu za 350THB na 14 dni. Kilka razy ten Internet bardzo nam podczas dalszej podróży pomoże.


Turtle Village

Kącik rad praktycznych: Zupełnie zapomniałem o tym napisać. Dzień przed wyjazdem, we wtorek, Marta poszła do lekarza i dowiedziała się, że ma anginę. Dla tych, co mają dzieci, nie muszę dodawać, że zaraźliwość w rodzinie jest wysoka, więc było ryzyko, że choroba będzie się rozprzestrzeniać już "na wakacjach". Aby zabezpieczyć się na ten przypadek, lekarze wypisali Marcie antybiotyk doraźny (coś zwykłego na penicylinie), drugi antybiotyk za 50zł (jakby nie przeszło po tygodniu), oraz 3 porcje antybiotyku dla trójki dziewczyn (oczywiście też nie pierwszy z brzegu najtańszy, bo warunki przechowywania wykluczyły połowę medykamentów). I w sumie zupełnie niepotrzebnie, bo w Tajlandii nie trzeba recept, a antybiotyk (Amoksycyklina) jest do kupienia w prawie każdej drogerii za ok 100THB za listek. Oczywiście nie namawiam do samodzielnego brania antybiotyków i diagnozowania chorób :) - piszę tylko, że jest taka ewentualność.

Mniej więcej w połowie drogi między Turtle Village, a Micky, mijaliśmy coś, co wyglądało na "food court", a okazało się zbitką ok 10 knajpek, nastawionych na świeże owoce morza i inne rzeczy. Ceny - niestety równie słabe (a już wołanie 120THB za mango sticky rice uważam za zbrodnię). W tym miejscu zjedliśmy pierwszą kolację, płacąc za wszystko 1000THB (dla naszej piątki). Jedzenia było dużo i było pyszne. Ale mogło być tańsze.

Kurczak z warzywami

Kurczak z orzechami nerkowca - kai pad med mamuang (wygląda parszywie, ale było pyszne)

Knajpki

Rachunek - i bądź tu mądry...

Po kolacji bonus - spacer przy zachodzącym słońcu do naszego domu.


Sobota, 20.02
Po pierwszej nocy w Tajlandii jesteśmy mądrzejsi o kilka spraw.
Po pierwsze - nawet jak jest klimatyzacja i wszystko pozamykane, to komary i tak dopadną Tosię (Tosia jest uczulona na komary i ma bardzo ostre reakcje alergiczne). Będę musiał pojechać do sklepu i coś kupić.
Po drugie - musimy zreorganizować metodę spania, mamy jeden materac na podłodze jako dostawka i jedno łóżko 2x2m i nie ostatnia noc wypadła słabo.
Po trzecie - wieczorem w Micky było pięknie, dzisiaj musimy tutaj zjeść kolację.

Ten dzień "marnujemy" na plażę. Nigdzie się nie ruszamy, woda, piasek, odpoczynek. A wieczorem - kolacja przy zachodzącym słońcu.

Niestety, jedzenie jest bardzo słabe. Drogo i kiepsko. Do tego obsługa od rana wiedziała, że na 18:30 jest kolacja i co będziemy jeść, a jedzenie dostaliśmy godzinę później (chociaż nie mieli innych klientów). Marta zamawia kraba, jest parszywy.


Nieco rozczarowani kolacją kładziemy dzieci spać - jutro zmiana miejsca. Po zmroku dostajemy z Piotrem misję zdobycia jedzenia na jutro, ze wskazaniem na mango sticky rice i owoce. W tym celu idziemy do "knajpek". Jest godzina 20 i knajpy działają pełną parą. Można wybrać sobie jedzenie, które chce się zjeść. W tym takie coś:

Oraz takie coś (co to za paskudztwo?!):


Niedziela, 21.02
Na niedzielę mamy ambitny plan. Musimy szybko opuścić Micky, dostać się do centrum Phuket Town, pójść na jedyną mszę po angielsku, a potem na 13:00 być już na przystani i płynąć na PhiPhi.

Pakujemy się szybko i zwijamy, żegnając Micky Monkey (niestety, jak się okazało, zapomnieliśmy paru rzeczy, jednak wieczorem już nikt ich nie znajduje - dzwoniłem do nich z PhiPhi).


Właściciel ośrodka "załatwia" nam van'a do miasta. Chyba za absurdalną kwotę 2000THB. Za bardzo wyboru nie mamy. Po drodze do centrum pytam gościa, czy nie zawiezie nas na przystań (4km od kościoła), ale będzie musiał poczekać. Wycenia tę usługę na 1500THB (1000THB za czekanie). Uprzejmie dziękujemy, jeszcze nie oszaleliśmy.
W Phuket wysiadamy obok 'Surin Circle Clock Tower', zaraz obok tego miejsca mieści się meczet, a tuż za nim kościół katolicki. Mamy trochę czasu do mszy, więc korzystamy z normalnej knajpy i kupujemy śniadanie - ryż i sosy. W końcu! Za dwa pudła ryżu z sosami i jakieś słodycze płacę 100THB. Obok widać jeszcze ślady bo Chińskim Nowym Roku:
.
W tym czasie ja idę do apteki kupić wapno i zyrtec (też bez recepty) - Tosia puchnie od komarów, trzeba działać. Rozglądam się też za autobusami na prom, ale nic nie mogę znaleźć.

Po mszy, pod kościołem, jest zimna woda i sok, parafianie nas zapraszają, my nie odmawiamy. Gdy tak stoimy i rozmawiamy, podchodzi do nas opalony facet i zagaduje po polsku. Cześć, skąd jesteście itp. Błażej od 12 lat mieszka na Phuket i "ma tu swój biznes". Przyjechał to Tajlandii po obejrzeniu wiadomego filmu z tegorocznym zdobywcą Oskara i już został. Mówi, że Tajlandia bardzo się zmieniła, że biali ludzie tutaj są traktowani głównie jako chodzące bankomaty. Smutne to trochę. Błażej oczywiście zna tajski i proponuje, że pójdzie kawałek z nami i poszukamy wspólnie transportu. 30 sekund później (nawet nie zdążyliśmy zrobić sobie z Błażejem zdjęcia :() łapie nam tuk-tuka i po tajsku negocjuje cenę z 300THB na 200THB. Po kolejnych 30 sekundach odjeżdżamy w stronę przystani.

Nasz pierwszy tuk-tuk podczas tej podróży

Wpadamy na przystań. Ktoś pyta, czy mam już bilety. Mam, robiłem rezerwację przez Internet. Dorośli 350THB, dzieci (dwoje) 250THB. Płacimy. Rezerwacja jest na 13:30, ale teraz (12:30) też jest jakiś prom, możemy płynąć jak chcemy. Odnoszę wrażenie, że dzieci niekoniecznie musiały płacić, ale cóż, zachciało mi się rezerwacji przez Internet to mam. Jeszcze obowiązkowe naklejki ("być jak kurczak"?) i wsiadamy. Prom jest duży, ludzi mało, lokujemy się pod pokładem. Czeka nas 2h podróży, dzieci pewnie zasną. Po 15 minutach płyniemy, puszcza ją jakiś durny firm na DVD (coś jak pastisz Fast and Furious), dziewczyny śpią. Obudzą się na Phi Phi.

Jak już wszyscy wsiądą, załoga przykrywa bagaże plandeką, więc nic nie ma prawa wylecieć za burtę ani też się zmoczyć w razie deszczu

Phi Phi
Trzy dni w raju
Niedziela, 21.02.

Około godziny 15-tej nasz prom przybija to przystani na Tonsai Beach. Jesteśmy na Phi Phi - w końcu. W dość sporym tłumie ruszamy przed siebie i tutaj mała niespodzianka - opłata 20THB. Na szczęście płacą tylko dorośli :)
Po uiszczeniu podatku od turystów szukamy naszego transportu. Viking Natures Resort napisał mi w mailu, że ktoś na przystani będzie na nas czekał. Owszem, nie tylko na nas i nie tylko z Vikinga. Na przystani aż roi się od pracowników różnych resortów, którzy wyłapują swoich klientów.
Pan od Vikinga mówi, że trzeba 20 minut poczekać na longtaila. Rodzina zostaje, ja biegnę kawałek w miasto po coś do jedzenia. I w końcu mam to co chciałem - opór knajpek i bardzo przyjemne ceny. Kupuję 2 Pad Thai-e na wynos i jakieś dwa dania z ryżem. 160THB za wszystko.

Czekamy na longtail boat

W końcu zabierają nas na longtaila. Z daleka już widać plażę przy Viking Natures Resort, ale longtail tam nie dopływa (z uwagi na odpływ i niski poziom morza), tylko cumujemy przy Long Beach. Potem wszystko odbywa się bardzo szybko: 5 chłopaczków z Vikinga zabiera nasze plecaki i biegnie w stronę recepcji. My - bez bagaży - za nimi. Piotrek stara się dotrzymać im kroku aby nie tracić plecaków z pola widzenia, za to naszym dziewczynkom coś nie pasuje i idą bardzo powoli. Aby dostać się z Long Beach do Vikinga trzeba sforsować przejście między plażami po kamieniach, a w zasadzie po głazach. Ada zaczyna płakać (fakt, kamienie są dość spore jak dla niej), na co przybiega jeden z tragarzy i zabiera Adkę na ręce. Za chwilę drugi wpada po Olkę. Tym sposobem udaje nam się dotrzeć na recepcję. W tym miejscu mam deja-vu, tak samo było rok temu na Koh Lipe - drink powitalny, odbiór klucza i już pracownicy zanoszą nasze bagaże (i nasze dzieci) do naszego pokoju.

O samym Vikingu nie będę się tutaj za długo rozpisywał - nie jest to tania atrakcja, ale naszym zdaniem warta swojej ceny. Biorąc pod uwagę to wszystko, co przeczytałem o Phi Phi (unikać, tłumy, imprezy), to rzeczywistość okazała się być o wiele, wiele lepsza. Przy resorcie są dwie małe plaże - jedna przy recepcji/restauracji, druga bliżej "centrum", przy domkach na drzewie. Do tego jest zejście na Long Beach, więc tak naprawdę plaże są trzy. Niestety, na dwóch z nich (tej przy recepcji i Long Beach), dno jest pełne kamieni i szczątków rafy - dzieciom się to nie spodobało, ja mam do dzisiaj 10cm bliznę na stopie po tym jak zaryłem w jakiś ostry kamień. Na terenie ośrodka jest restauracja, nie pomnę teraz cen, ale były na akceptowalnym poziomie i był dość spory wybór jedzenia. Śniadania w Vikingu to osobna sprawa - w zależności od domku dostaje się "talon" na 3,4,5 rzeczy. Piotrek i Ania mieli zwykły domek na drzewie, więc dostali 2x4dania, my mieliśmy deluxe room, więc dali nam 3x5dań. Przy czym "danie" to: owsianka, jajecznica, tost z dżemem, owoce, zupa ryżowa. Szału nie ma :/
Jeśli komuś nie odpowiada restauracja Vikinga, trzeba iść do centrum. Jest ścieżka wzdłuż plaży, mi przejście zajęło 15-20 minut, dzieciaczki wiadomo, dłużej. Zawsze można też wziąć longtail taxi, ale 100THB/os nie jest wcale a wcale atrakcyjną opcją.

Na Phi Phi, jeszcze zanim tam przyjechaliśmy, mieliśmy w planie wykupić wycieczkę połączoną z snorklowaniem. Niestety, już pierwsza przejażdżka longtailem z przystani do Vikinga pokazała przerażenie i "śmierć w oczach" naszych najmłodszych córek. Cóż, skoro tak, to potrzebna była szybka zmiana planów. Piotrek z Anią zostaną z maluchami, a Tosia z rodzicami pojedzie na "half day" trip. Ceny takich wycieczek na Phi Phi to 350THB/os, czasem z jedzeniem, czasem bez. My decydujemy się wynająć prywatnego longtaila, nie wiemy jak nam z Tosią pójdzie ten wyjazd a na prywatnym longtailu będziemy mieć więcej swobody. Pierwszego dnia idę wieczorem w stronę centrum poszukać jakiegoś transportu. Ceny są różne, za private boat pojawiają się spore rozpiętości. W końcu, może nie najtaniej, ale blisko Vikinga, znajduję łódkę za 1500THB - 3h half day trip. Niestety, przepłacamy, a do tego okazuje się, za z 3h zrobiło się 2:15h.

Rano, po śniadaniu, Tosia, Marta i ja biegniemy na nasz half-day trip, a Ola i Ada zostają na plaży. Okazuje się, że plaża przy Vikingu najbardziej wysunięta na zachód jest wprost idealna dla małych dzieci - nie ma kamieni ani niczego innego w wodzie, a do tego jest płytko na kilkanaście metrów wgłąb morza. Dzieciaczki w takim razie będą miały miły dzień nad wodą, a my tym czasem ruszamy naszym longtailem. Nie będziemy płynąć na Phi Phi Leh (mniejsza wyspa), mamy za to odwiedzić 3 zatoczki na zachodnim brzegu Phi Phi Don. Już po pierwszych 10 minutach wiemy, że pozostawienie maluchów na brzegu to była dobra decyzja - fale są dość spore i mocno rzuca longtailem, zdarza się nawet, że dziób "nagle" opada ponad metr w dół. Olcia by chyba umarła ze strachu na takiej wyprawie.

Tośka zadowolona, do momentu wejścia do wody oczywiście

Pan zabiera nas najpierw do miłej, małej, ukrytej zatoczki (chyba Nung Long Bay). Niestety tak szybko jak tam wpływamy, tak szybko wypływamy. Nie ma postoju, nie ma snorklowania. Płyniemy dalej i docieramy na Monkey Beach. Małpek ok 30, piasek - bajka. Marta mówi, że jak idealnie zrobione pure ziemniaczane. Mamy tutaj trochę czasu, więc robimy pierwsze podejście do snorklowania, jednak Tosia nie chce za bardzo współpracować - marudzi że maska ją ciśnie, nie wie co zrobić z rurką. Chwilę jeszcze się bawimy w wodzie i ruszamy dalej. Po kolejnych kilkunastu minutach dopływamy do trzeciej zatoczki, gdzie na głębokiej wodzie mamy snorklować. Marta wskakuje do wody, a ja próbuję nakłonić Tosię do współpracy - niestety, jak widać dla naszego 6-latka zbyt wiele rzeczy jest nowych i ostatecznie zaliczamy totalną klapę - Tosia nie lubi wody, a jeszcze rurka, maska, kamizelka - to o wiele za dużo jak dla niej. Trudno - mała wraca na łódkę, a my z Martą chwilę pływamy. Generalnie to szału nie ma - jakieś podwodne kamienie i jeden gatunek rybek. Tylko tyle i aż tyle. Po kilkunastu minutach wsiadamy na longtaila, a nasz sternik zawraca w stronę, z której wyruszyliśmy. Czyżby koniec? Tak, niestety, wracamy. Gdy zbliżamy się do plaż na Phi Phi proszę go o podrzucenie do Vikinga, chyba tyle może zrobić. Słabo to wypadło - atrakcja za droga, za krótka, niewypał :)

Młodsze dziewczynki na swojej prywatnej plaży

Resztę dnia spędzamy na błogim nicnierobieniu - dziewczynki padają jak muchy do spania, my też korzystamy z popołudniowego relaksu. Pod wieczór idziemy na Long Beach (bo znowu jest low tide), gdzie za 100THB/os (ździerstwo) bierzemy longtail do "centrum". Niestety, to są blaski i cienie podróżowania z małymi dziećmi - gdybyśmy chcieli iść na piechotę, zmęczyłyby się w połowie drogi i byłoby marudzenie i jęczenie. W centrum, standardowo - lody/shake na start i idziemy szukać miejsca do jedzenia. Przy okazji wysyłamy pocztówki do Polski (dotarły po ok 10 dniach). Knajpek jest oczywiście na pęczki, ale my znajdujemy w bocznej uliczce coś, co widokiem odstrasza, ale zapowiada się smacznie i tanio. Zjadamy tutaj pyszne jedzenie, przy okazji możemy się przyglądać jak młodzi Tajowie sortują i przygotowują kokosy do dalszej sprzedaży (kokos na straganie obok kosztuje 20THB).
Kilka zdjęć z centrum: